Sensorteco (dedikált példány) (Fábry Sándor könyvtárából) [antikvár]

Salutvortoj de la ministro pri kulturo Imre Kertész, la unua hungara verkisto Nobel-premiita Imre, en kiu jarkolekto vi aperis? Cu en 1929? Imagu, ankaü mi! Freneze, cu ne, kion kaj kiom ni travivis. Kaj transvivis. Vundojn vi ricevis ec pli profundajn ol mi, car nenio kompareblas kun Aüsvico kaj kun industrie preparita ekstermado de oniaj geamatoj: nek la relegacio de miaj gepatroj kaj mi en 1951 kaj nia kompieta senhavigo, nek mia laborservo en la Rákosi-epoko - kvankam ec tio pli ol suficis. Sed infer-iro kiel la via superas cian imagon. Inferajn tempojn ni travivis, sed jen ni ceestas. Ni ankoraü havas memorojn ec el eraoj antaüdiluvaj, el la Horthy-Hungario de nia infaneco, poste el la mondmilito, kaj el la sekva horora holokaüsto, kiun vi kun la familio travivis kiel viktimoj de la plej absurda kaj plej pedante organizita genocido de la homara historio. Nia bubago koincidis kun la kurtaj jaroj postmilitaj de embria demokratio. Sekvis Stalina teroro. Eüforio kaj malvenko de la kvindek-sesa. Post reprezaliaj jaroj, stumblaj jardekoj Kádár-e kompromisaj. Poste la neniam atendita (sed ciam esperita) kolapso de la soveta imperio, kaj nia demokratio de eternaj komencantoj, kiu rapidé rivelis nin malkapablaj uzantoj. (Ni kuragu esperi ke la kaüzo trovigas nur en nia sensperteco pro arkaisma demokrati-manko, ne en ia malvirteco nia.) Tio min multe kolerigadis, kaj mi daüre elversis mian koleron en gazetaj kronikoj - dum vi senespere forlasis la publikan arenon, profunde seniluzia. Sed por vera verkisto ec malbona fartő estas ora fonto de arto. Tiel ja por vi. Vi verkis ade - ne fekunde, sed penoplene, pensoplene. Amarajn majstroverkojn. Pri la hororaj tempoj vivitaj. Pri la mirindaj tempoj vivitaj. Ni estis mergitaj en