Acta Ordinis Minorum 1889-1891 (vegyes számok) (31 db) [antikvár]

ACTA ORDINIS MINORUM 1. ACTA ROMANO-SERAPHICA Sanctissimi Domini Nostri LEONIS DIVINA PROVIDENTIA PAPAE XIII. EPISTOLA ad patriarchas primates archiepiscopos episcopos universosque christifideles pacem et communionem cum apostolica sede habentes. venerabilibus fratribus patriarchis primati-bus archiepiscopis episcopis et dilectis itliis christifidelibus universis pacem et communionem cu.\i apostolica sede ha-bextibus LEO PP. XIII. Venerahiks Fralres, dilecli ßlü Salutem et Apostolicam Benedictionem. Exeunte jam anno, cum natalem sacerdotii quinquagesimum, singular! munere beneficio-que divino, incólumes egimus, sponte respicit mens Nostra spatium praeteritonim mensium, plurimumque totiu.s hujus intervalli recorda-tione delectatLir. — Nec sane sine caussa: eventus enim, qui ad Nos privatim attinebat, idemque nec per se magnus, nec novitate mirabilis, studia tamen hominum inusitato modo commovit, tam perspicuis laetitiae signis, tot gratulationibus celebratus, ut niliil optari ma-jus potuisset. — Quae res certe pergrata Nobis parque jucunda cecidit : sed quod in ea pkirimi aestimamus, significatio voluntatum est, religionisque liberrime testata constantia. Ille enini Nos undique salutantium concentus id apeite iQquebatur, ex omnibus locis mentes atque ánimos in Jesu Christi Vicarium esse intentos : tot passim prenientibus malis, in Apostolicam Sedem, valut in sakitis peren-nam incorruptumque fonteni, fidenter homines intueri : et quibuscumqua in oris catholicum vigat noman, Ecclasiam romanam, omnium matram at magistram, coli obsarvariqua, ita ut aaquum est, ardenti studio ac summa concordia. — His da caussis per superioras menses non samel in caelum suspeximus, Deo optimo atque immortali gratias acturi, quod et banc Nobis vivendi usuram, et aa, quae commemorata sunt, curarum solatia banignis-sima tribuisset: per idemque tampus, cum sese occasio dadit, gratam voluntatem Nostram, in quos oportebat, daclaravimus. Nunc varo extra-ma anni ac celabritatis renovara admonant accept! banaficii memóriám : atqua illud paro-ptato contingit, ut Nobiscum in itarandis Deo gratiis Ecclasia tota consantiat. Simul vero axpetit animus per has littaras publice tastari, id quod facimus, quemadmodum tot obsequii, humanitatis et amoris testimonia ad laniandas curas molastiasqua Nostras consolationa non mediocri valuerunt, ita eorum at mamoriam in Nobis et gratiam semper esse victiiram. — J.\nuarii. q. Ann. viii. Fasc. i. Sed május ac sanctius restât oflicium. In hac enim affectione animorum, romanum Pontifi-cem alacritate insueta colere atque lionorare gestientium, numen videmur nutumque Ejus agnoscere, qui saepe solet atque unus potest magnorum principia bonorum ex minimis nio-mentis elicere. Nimirum providentissimus Deus voluisse videtur, in tanto opinionum crrore, excitare fidem, opportunitatemqiie pracbcre studiis vitae potioris in populo cliristiano rcvo-candis. — Qiiamobrem Iioc est reliqui, dare operám ut, bene positis initiis, bene cetera conscquantur : enitendumquc, ut et intelligan-tur consilia divina, et re ipsa perficiantur. Tunc denique obsequium in Apostolicam Sedem plene erit cumulatcque perfectum, si cum virtutum christianarum laude conjunctum ad salutem conducat animorum : qui fructus est unice cxpe-tendus perpetuoque mansurus. Ex hoc summo apostolici muneris gradu^ in quo Nos Dei benignitas locavit, patrocinium veritatis saepenumero, ut oportuit, suscepimus, conatique sumus ea potissimum doctrinae capita exponere, quae maxime opportuna eque re publica vidercntur esse, ut quisque, veritate perspecta, pestíferos errorum afflatus, vigilando cavendoque, defugerer. Nunc vero, uti liberos suos amantissimus parens, sic Nos alloqui christianos universos volumus, familiarique sermone hortari singulos ad vitam sánete insti-tuendam. Nam omnino ad cbristianum nomen, praeter fidei professionem, necessariae sunt christianarum artes exercitationesque virtutum : ex quibus non modo pendet sempiterna salus animorum, sed etiam germana prosperitás et firma tranquillitas convictus humani et socie-tatis. — Jamvero si quaeritur qua passim ratione vita degatur, nemo est quin videat, valde ab evangelicis praeceptis públicos mores pri-vatosque discrepare. Nimis apte cadere in banc aetatem videtur illa Joannis Apostoli sententia, omne, quod in miindo est, concupiscmtia carnis est, et concupiscentia oculorum, et siiperbia vi-iflc(i). Videlicet plerique, unde orti, quo vo-centur, obliti, curas habent cogitationesque omnes in haec imbecilla et fluxa bona defi-xas : invita natura, perturbatoquc ordine, iis rebus sua volúntate serviunt, in quas dominari (i) I. Ep. II, i6. hominem ratio ipsa clamat oportere. — Ap-petentiae commodorum et deliciarum comitari proclive est cupiditatem rerum ad illa adipi-scenda idoiiearum. Hinc eftrenata pecuniae avi-ditas, quae efficit caecos quos complexa est, et ad explendum quod exoptat inflammata ra-pitur, nullo saepe aequi iniqui discrimine, nec raro cum alienae inopiae insolenti fastidio. Ita plurimi, quorum circumfiuit vita divitiis, fra-ternitatis nomen cum multitudine usurpant, quam intimis sensibus superbe conteninunt. Similique modo elatus superbia animus non legi subesse ulli, nec ullam vereri potestatem conatur : merum amorem sui libertärem ap-pellat. Tainquam piilliiin onagri se liberum na-tnm putat (i). Accedunt vitiorum illecebrae ac perniciosa invitamenta peccandi : ludos sceni-cos. intelligimus impie ac hcenter apparatos : Volumina atque ephemeridas ludificandae vir-tuti, honestandae turpidini composita ; artes ipsas, ad usum vitac honestamque oblectatio-nem animi inventas, lenocinia cupiditatum ministrare jussas. Nec licet sine metu futura pro-spicere, quia nova malorum semina continen-ter velut in sinum congeruntur adolescentis aetatis. Nostis morem scholarum publicarum : nihil in eis relinquitur ecclesiasticae auctoritati loci : et quo tempore maxime oporteret tener-rimos ánimos ad officia Christiana sedulo stu-dioseque fingere, tum religionis praecepta ple-rumque silent. Grandiores natu periculum ad-eunt etiam majus, scilicet a vitio doctrinae : quae saepe est ejusniodi, ut non ad imbuen-dam cognitione veri, sed potius ad infatuan-dam valeát fallada sententiarum juventutem. In disciplinis enim tradendis permulti philo- . sophari malunt solo rationis magisterio, omnino fide divina posthabita : quo firmamento máximo uberrimoque lumine remoto, in multis labuntur, nec vera cernunt. Eorum illa sunt, omnia, quae in hoc mundo sint, esse corpo-rea : hominum et pecudum easdem esse origines similemque naturam : nec desunt qui de ipso summo dominatore rerum, ac mundi opi-fice Deo dubitent, sit necne sit, vel in ejus natura errent, ethnicorum more, deterrimc. Hinc demutari necesse est ipsam speciem for-mamque virtutis, juris, officii. Ita quidem, ut (I) Job XI, 12.