De bovenkant van Nederland [antikvár]

Now that we in the Netherlands have started fussing about our national identity, it is perhaps good to look once more at our country from above. Not too high, because from the moon we're invisible, but from the height, say, of the seagulls that come flying in from the North Sea. Or better still: from the helicopter of Karel Tome'í. What we see then is the Dutch identity. A makeable piece of land that constantly adapts itself to changing circumstances. In an organised way. Planned and weil thought out. That we learn from our mistakes has been proved throughout the centuries. And: it are exactly those little imperfections in that well-ordered Holland that gives it its charm. The traces of a breached dyke, a nature area in a lost polder-that is just as much a part of our identity. Take a good look at it, because it could be over just like that! Who ever stops for a moment in Capelle or Leiden and thinks that, in just a few hours, Nu we in Nederland aan het többen zijn geslagen over onze nationale identiteit is het goed om ons land weer eens van bovenaf te bezien. Niet te hoog, want van de maan af bezien zijn we onzichtbaar, maar vanaf de hoogte van de meeuwen die komén aanwaaien vanaf de Noordzee. Of beter nog: vanuit de helikopter van Karel TomeY. Wat we dan zien is de Nederlandse identiteit. Een maakbaar land dat zich voortdurend aanpast aan gewijzigde omstandigheden. Planmatig. Geordend en weldoordacht. Dat we van onze fouten leren, bewijzen de eeuwen. En: het zijn juist de weeffoutjes in het geordende Nederland die het zijn charmante gezicht geven. De sporen van een dijkdoorbraak, een natuurgebied in een verloren polderhet is net zo goed deel van onze identiteit. Kijk maar eens goed, want dit hier kan zo afgelopen zijn! Wie staat er in Capelle of Leiden bij stil dat er binnen enkele uren meters water in de straat