Ech, Mój Krakowie [antikvár]

Kraków zawsze w czasie swych tysi^clet-nich dziejów pirizyci^gíal ludzi zdolnych, daiel-nych, slawinych, oryginialnych. Pocz^tkowo jako síbolica panstwa i siedziba dworu królew-sJdego omz njajstarszej li pnzez wiele lat jedy-nej wyzszej uozelni, póznáiej jako' najwiçksizy zespól zabytków, jako rmasto, które stwoírzylo wíasny, mepofwtarzalny Mimât, które stalo siç symbolem polskoéoi, polskiej kultixry, nauki, sztiuki. Prawie kazdy polski twóroa — pisarz czy poeta — miai jiakies zwi^zki z Krakow-em. Miasîto przytó^galo takze wielu wybiitnych cu-dzoziiemców, któírzy tu mogli ogl^dac á poiznia-wac to, oo kraj nasiz máíaí [tiajlepszegG'; wielu z nich zostalo u nas na zawsize. Kraków to miasto, o którym bez przesady mówi siç: nie ma tu domu, ' paîaou, placu, ulicy, o któ;rych rzec by nie mozna byîo — tu siç urodzil, tu miesizkaî, tu tworzyl, tu studiowal dodaj^c zawsize jakiies wielkie nazwisko.