Kraków [antikvár]

Q^_Jtolica Piastów i Jagiellonów, najpi^kniejsze z miast Polski. Pelen pamiqtek i skarbów sztuki gród, nad którym panuje dawny zamek królewski. Ku jego wiezom schodzimy z lagodnych wzniesien otaczaj^cych Kraków dookola, w ko-tlinQ Wisly, która obok bialych Skal Twardowskiego plynie w stronQ WaweJu i Skalki. I wtedy, gdy miasto jest jeszcze daleko, z niezliczonych po nim wqdrówek jedna najcz^sciej staje przed oczami, Przejdzmy wigc jej szlakiem stary Kraków.Skqdkolwiek zblizamy sie clo sródmieácia, wsz^dzie wita nas ono ale-jami Plánt. Ich krtjg oddziela nowe dzielnice od zabytkowego rdzenia. Nie prze-kroczymy jednak Plánt od razu. Lepiej w cieniu kasztanów udac siej w stronQ, gdzie pierscien drzew przerwany jest Barbakanem. Tu, pod oslona dawnvcli murów obronnych, Brama Florianska wprowadza do miasta. Prosta ulica za bramíj. nie jest, byc moze,pi^kniejszaod innych w sródmieáciu, ale wieze Mariackie w jej perspektywie przyci^gajq z nieodpartí^ silq. Nie mozna zbaczac teraz w zaulki czy wqskie przecznice; po chwili jesteámy na Rynku. Z jego obrazem od dawna síq trzy budowle: kosciól Mariacki, po przeciwleglej stronie samotna wieza Ratusza, posrodku Sukiennice. Pianem wielkiego placu rzcjdzi symetria; kazdy bok wybiega w trzy nlice, tylko w narozu poludniowym, za malym kosciólkiem sw. Wojciecha, jedna zamiast dwóch wyprowadza z Rynku. Kierujemy ku niej kroki, by ulicfj. Grorlzkq pod.'{.zyc w síronq grodu na wawelskim wzgórzu. Ponmiki architektury wzdluz jej biegu liczq sk; do najcenniejszych w miescie. Po bokach, w tle niewielkich placów, stojq gotyckie bazyliki, ich klasztory przy-legajq juz do Plánt, którycb zielen Iqczy sitj ponad jezclniq. Wprost przed nami sciany ulicy, o rytmicznie zmiennej szerokosci, wysuwaj^ naprzód graniasty ksztalt kosciola sw. Anchzeja; surowe romanskie mury swiadozfj o wiekach,