Lódz [antikvár]

lodz Lódz jest miastem osobliwym. Mozna to miasto kochac, mozna nie kochac, ale nie mozna zachowac si^ wobec niego obo-j^tnie. To wielkie fabryczne centrum prze-myslu wlókienniczego (przez wiele lat pol-skim Manchesterem zwane) musiaio zwra-cac na siebie uwagQ co wnikliwszych obserwatorów. Slady tych obserwacji i zainteresowan znajdujemy na kartach ksi^zek, z których zebralaby si^ pokazna bibliotéka. „Ziemia obiecana" wabila przybyszów z blizszych i dalszych okolic, ludzie ci^g-n^li do niej przez caly wiek dziewi^tnasty i pózniej, w nadziei, ze znajd^ tutaj grosz i dorobiq si^ rychlo fortuny. Dorabiali si^ tylko niektórzy: sprytni i zasobni w srod-ki przedsi^biorcy kapitalistyczni, natomiast proletariat, rekrutuj^cy si^ w znacz-nej czQsci z naplywowego elementu chlop-skiego, ponosil glówne ci^zary, borykaj^c si^ z trudnymi warunkami i przymieraj^c glodem. Nic tez dziwnego, ze dzieje Lodzi znaczone sq przez lata cale walkq proletár riatu o polepszenie warunków bytu i pra-cy, ze cala druga polowa ubieglego stulecia i pi^cdziesiqt bez mala lat naszego wieku zapisaly siq w historii Lodzi strajkami, które stanowi^ najbardziej charakterys-tyczny rys jej rozwoju. Miasto zle zabudowane, pozbawione kanalizacji, powstajqce w gorqczkowym pospiechu, odrabiac musi obecnie wielo-letnie zaniedbania. Kto nie znal Lodzi dawnej, przedwojennej, nie wie, czym ona byla. Albowiem miasto wlókniarzy z roku na rok zmienia swoje oblicze, usuwa stare parterówki, przepasuje cale polacie nowy-mi arteriami, buduje nowe dzielnice, w których znajduje pomieszczenie tysiqce ludzi. Jest to miasto dynamiczne, jakze praco-wite! Miasto nowoczesne o swoistym ryt-mie zycia jego mieszkanców. Rytm ten nadajq Lodzi dziesiqtki tysi^cy robotników i robotnic, mlodziez, której tak wiele w uczelniach, fabrykach i na budowach, inteligencja techniczna i humanistyczna, pisarze i artysci. Zatroskani o swoje miasto, o jego wyglqd, charakter i znaczenie, zapominajq powoli, czym bylo ono kiedys. Przypomnijmy historic Lodzi, by tym le-