Pieniny [antikvár]

Woddali z zagonów ubogich zbóz, z kwietnych ze wzbu-rzonej; topieli zarosli, spomi^dzy drzew wynurzaj^ siç nad rzeczkíj Biaik^, wpadaj^cq do Dunajca, wapienne skalki, nosz^ce rózne nazwy nadane w zamierzchlych czasach, któz wie przez kogo? Któz wie dlaczego? Nauka niezmordowanie mozoli siç nad rozwi^zaniem i wyjasnieniem powstania, budowy „pasa skalkowego", usiluje przejrzec mroki i stwarza coraz to nowe hipotezy, oparte na badaniach naukowych i na domysíach, które maj^ tylko pozory prawdy. W znanej wsi, chlubi^cej siç chwaîq przeszîosci, nad zbunto-wanym Dunajcem, spomi^dzy wiekowych lip wyiania siç zr^b zabyt-kowego koscioika z XV wieku, zbudowanego rçkami ludowego ciesli. — Tg Lopuszna. Zachwycony wzrok biegnie ku poiudniowej stronie i spoczywa na wspaniaiym iancuchu Tatr, spiçtrzonym powszechnie znanymi szczytami, a zamykajqcym widnokrqg. Na tie blçkitu, w odmçtach chmur, w przewiewach obioków znac zygzakowate zarysy grzbietów, gwaltownie polamane. Taka w nich lekkosc i polet, ze nieraz doznajemy wrazenia, ze te gory tylko przybraly ksztalt obioków i lada chwila oderwq siç od ziemi, wzlec^ w wyzyny i zgin^ w przepasciach nieba. Zrenice pragnq zapamiçtac kazdy szczegól kamiennego zwaliska, dlu-zej zatrzymuj^ siç na Ziebach, gdzie lez^ odwieczne platy sniegu, nie tkniçte sloncem, na przepasciach, stromych scianach i groz^cych smier-ci^ urwiskach. Wargi wymawiaj^ nazwy najwyzszych szczytów po pol-skiej i slowackiej stronie. Wzrok z trudem odrywa siç od ich obrazu, przebiega po równinie obrzmialej wzgórzami, urozmaiconej drzewami, upiçkszonej l^kami, strumieniami rozbiyskuj^cymi w sloncu i spoczywa na pasmie Pienin wylaniajqcym siç z bîçkitôw i upodobniaj^cym siç do nich.