Warszawskie konfrontacje [antikvár]

WARSZAWSKIE KONFRONTACJEPrzerzucilem przed chwila zdjQcia EdwardaFalkowskiego. Prosty zestaw obiektów warszaw-skich sprzed lat z gór$ dwudziestu i z dnia dzi-siejszego. Te same uliee, sciany, pomniki, per-spektywy wtedy i teraz.Wstrz^saj^ce. Taki zabieg konfrontowania zy-cia i smierci jest zawsze wstrz^saj^cy. Kazdyz nas ogl^dal fotografié ludzi z czasów wojnyi obozów: w pasiakaeh, w strz^pach, w polo-wych munduraeh i zaraz obok odzywionych,szczqsliwych, spokojnych. Mi^dzy tymi dwomabiegunami rozci^gaj^ síq bezkresne obszarycierpien i smutku.Z miastami jak z ludzmi. Z takimi miastamijak Warszawa. Nieogarniony, niewiarygodny,nierealny wrecz rozziew mi^dzy czasem smier-ci klinicznej a peinig zycia.Autor zdj^c wyznaczyl sobie dwa slupy mi-lowe przy dlugiej, wyßoistej drodze losów War-szawy, uchwycil historie miasta w dwóch kon-kretnych momentach dziejowych. Przypomnie-nie momentu pierwszego jest juz teraz prawiejak seans spirytystyczny, moment drugi stano-wi po prostu soczewke naszego oka.Kiedy ogl^da sie takie dokumenty, ogarniazawsze niepomierny podziw dla geniuszu czlo-wieka, który skonstruowal skuteczne narz^dziezatrzymywania czasu.Mialem kiedy s sen (a moze to fantazja niecomnie poniosla). Snilo mi si