Alleen op de wereld [antikvár]

Ik ben een vondeling. Maar tot mijn achtste jaar wist ik niet anders, of ik had een moeder, ner als andere kinderen. Want als ik verdrict had, was er een vrouw, die me zacht in haar armen suste om me íe troosten. Nooit ging ik zonder een nachtzoen van haar naar bed. En als de december-wind de sneeuwvlokken tegcn de wit-bevroren ruiten joeg, narn ze mijn koude voeten in haar handen en bleef zo bij mijn bed zitten tot ze lekker warm waren. En vaak zong ze me in slaap met een liedje, waarvan ik me nu nog de melodie en een enkele regei herinner... Als ik langs de bermen of op de heide op onze koe paste en daar door een onweersbui overvaSlen werd, kwam ze me alrijd tegemoet, zo hard ze lopen kon. En ofik wilde of niet, ik moest me beschutten onder haar wollen rok, die ze me om hoofd en schouders sloeg. Door al die rnoederlijke zorgen, door de warme klank van haar stem, haar liefdevolle bhk en de zachtheid, waarmee ze mij beknorde, kon ik immers niet anders denken, of zij was mijn moeder, mijn eigen moeder? Maar nu zal ik u vertellen, hoe ik te weten kwam, dat zij mijn pleegmocder was. Het dorp, waar ik mijn jeugd doorbracht, heet Chavanon, aan een zijrivier van de Loire gelegen. Tot mijn achtste jaar heb ik nooit een vader gekend; moeder en ik waren altijd aileen. Wel had moeder me verteid, dat vader steenhouwer was en in Parijs werk te. Daar verdienden zoveel werklieden uit onze onvruchtbare armelijke streek hun brood. Van tijd tot tijd, als een van zijn kameraden op weg naar huis door ons dorp kwam, liet hij icts van zich horen. Moeder Barberin, je man maakt het best. Hij heeft me gevraagd, of ik je dit geld wou brengen. Wii je \ even natellen?" Dat was alles, wat we van vader hoorden, Maar moeder was er tevreden mee. Haar man was gezond en hij verdiende zijn brood. Later, als hij genoeg overgespaard had en te oud werd om te werken, zou hij immers voor goed thuis komén? En dan kregen ze nog een gelukkige en onbezorgde oude dag! Op een novemberdag, tegen het vallen van de avond, naderde een man ons huisje. Ik zat op de drempel brandhoutjes te breken. De man riep me over het hek toe, of moeder Barberin hier woonde. Ik riep van ja en vroeg hem, maar binnen te komén. Toen stootte hij het hek open en sjokte moe over het tuinpad naar ons huisje. Nu zag ik pas, hoe bemodderd de man er uitzag. Tot aan zijn hals zat hij vol slijkspatten. Aan alles kon je zien, dat hij een verre voetreis achter de rug had.