Bulgara Prozo [antikvár]

cu LI VENAS? c Kia nebuló, kia densa nebulego falis en Vetren la pasintan aütunon! Húmida, malseka vetero, subtila pluvo gutas, la Cielo fandigis en malvarman vaporon kaj premas la malaltajn dome-tojn de la vilag;o. Kaj tra la kota strato — parolbruo, tumulto, svarmo da homoj. Fiakroj, jungitaj je őevalaőoj, bovoveturiloj, Éargitaj per militnecesajoj, kamparanoj-veturigistoj, brutoj — obstrukcis la straton inter la du malgrandaj gastejoj. Tra tiu Ci tumulto sin áovas trupoj da rekrutoj, iuj vestitaj en soldat-manteloj, alia] en peltsurtutoj kun la peltínterno turnita eksteren kaj la plimulto de la viroj surhavas eluzitajn kovrilojn, refaritajn en kapotojn, la piedoj vestitaj en malsekaj mokasenoj. Ili estas zo-nitaj per vicoj da kartoCoj kaj portas sur la sultro pafilojn, or-namitajn per buksobrancetoj, kaj sur la pafiloj pendas alkro-citaj plenplenaj sakoj Malvarmo, koto gis la genuoj, pluvo kaj negó, mizerego, sed tamen ili kantas, kantas Gajaj „pe-cenegoj"! — tiel oni nomis la rumelian milicon. Ce la pordo de unu el la drinkejoj aro da oficiroj, vojagan-toj kaj miregantaj kamparanoj scivole gapas la malsekigitajn bravulojn. Antaü la centra gastejeto vicigas amaso da virinoj, junuli-noj, infanoj, Cifonvestitaj, frostotremantaj, rugigintaj pro la mal-' varmo. Ili bonvenigas kaj adiaúas por la lasta fojo la soldatojn el Vetren, kiuj nun alvenas kun la regimentó de urbo Harman-lij, kíen ili estis írintaj por batalí kontraü la turkoj, kaj rapide transiras al Sofio, kaj de tie — al la batalkampo — por batalí kontraü la serbo].