Concertino G-dur [antikvár]

Kiedö w 1903 r. ukazalo siç w Lipsku dzielo dra F. A. Steinhausena pt. Fizjologia prowadze nia sm^czka, Ferdynard Küchler byi jednym z tych, którzy nalezycie ocenili doniosloáé tej pracy. Dal temu ujyraz w stuej Prakt^cznej szkole gry na skrzypcach, xrydanej lu 1910 r. w Bazylei (Szwajcaria). W szkole tej Küchler, powohij^c siç na Steinhausena, zrywa z niedorzeczn^ zasad^ niskiego trzymania Ibkcia tuz przy korpusie, co - jak ujiadomo — poujodoujalo unieruchomienie górnej czçaci ramienia, a w konsekiuencji tak charakterystyczne dia ówczesnej metody przesadne i aktyujne poruszenia kiáciq. Wybitny skrzypek i pedagog Karol Fiesch okreálil tç szkolç jako „naj-lepsze noujoczesne dzielo tego gatunku" Bçd^c dyrektorem seminarium przy konserwatorium w Lipsku Küchler rozwin^l bogat^ dzia-ialnoáé pedagogicznQ. Oujocem tej dziaíaínoáci by) szereg bardzo wartoácíouiych prac, jak W^bór 100 etiud, 40 latw^ch utwoTÓw skTz^pcow^ch, opracoujanie kilku koncertóui szkolnych. Ponadto skomponoiuai latuje concertina dia poczqtkujqcych. Jest on te? autorem kilku prac métodycznych, np. Aplikatura skrz^pcowa, Podrççznik techniki lewej rçki, Podrçcznik prowadzenia smyczka i i. Küchler w twórczoáci swej wykaza) nieprzeciçtn^ wníkliiuoéó pedagogiczn^, nowoczesne i ra-cjonalne podejácie do zagadnieú pocz^tkowego nauczania gry na skrzypcach. Pewne jednak pogl^dy autora z punktu widzenia dzisiejszej dydaktyki nie wytrzymuj^ krytyki, np. wymagane przez niego skupione trzymanie palcóuj praujej rçki na pfçcie smyczka. PogHd ten jest zgodny zreszt^ z tujier-dzeniami Steinhausena, które — jak dzié ujiadomo — uj praktycznym zastosouianiu ujymagaj^ peuj-nej korekty. 0 znakomitej znajomoáci zagadnieú poczQtkowego nauczania dzieci gry na skrzypcach áwiad-czy róumiez niniejsze Concerííno C-dur op. 11, posiada ono bouJÍem ujalory tak muzyczne, jak 1 dydaktyczne. Glóujnymi zaletami tego koncerciku jest ujdziçk i áujiezoáé melodii oraz ujyróumany na ogót poziom trudnoáci uzytych w nim árodków technicznych. 1 tak tu czçaci I uiystçpujq takle wartoáci, jak pólnuty, dwierénuty i ósemkl m iatwiejszym ukladzie, bo poujtarzane du)a lub cztery razy. (W tym miejscu nalezy nadmienid, ze celem unik-niçéia koniecznoáci polozenia palca 3. róujnoczeénie na strunach A i D podalem nieco uiatwionQ ujersjç t. lOô uj ossia.) Ponadto uj czçaci tej ujystçpujq: 6u)ierónuta z kropkq i ósemka oraz cala nuta polqczona lukiem z éujierénutq. Peujien problem dia pocz^tkuj^cego stanoujié pioze diuu-daujiçk ostatniej nuty czçaci I, którq mozna zagraé euientualnie pojedynczo, opuszczaj^c h\ Czçaé II ujymaga mniejçtnoaci grania pólnuty z kropkq, a takty 69 i 70 zaujierajq dujie takie nuty pol^czone hikiem, z czego ujynika, ze uczen musi umieó ujytrzymaé ujartoéé na szeáé. Czçaé ta jest na ogól trudniejsza niz poprzednia róuimez ze ujzglçdu na sam^ tonacjç C-dur, uj której ujystçpuje pólton miçdzy palcami 1. i 2. takze na strimie D, a palee 1. na strunie E nalezy zbU-zyé do prozka. Do nalezytego ujykonania tej czçaci uczeú ujinien dysponoujaé gladkim i ezystym diujiçkiem oraz umiejçtnoaci^ zrçcznej zmiany kierunku smyczka, wolnej od luk i przykrego zgrzytu, zwlaszcza przy zabce. Czçaé ni to wdziçczny marsz. Dziecko winno odczué i z zapalem ujyrazió w grze jego pogodç, ujerujç i polot. Fragment árodkoujy tej czçaci modulujqcy do h-moll ujymaga natomiast ujiçkszej plynnoáci i miçkkoéci poruszeó smyczka niz uj odcinkach skrajnych tej czçaci concertina. Küchler ujykazuje racjonaln^ postaujç pedagogiczn^ róiuniez i w tym, ze nie stawia dzíecku przesadnie ujielkich ujymagali pod ujzglçdem ujytrwaloéci. Concertino to boujiem nie jest zbyt dhi-gie, a doád czçste przygryujki fortepianu dajq dziecku moznoáé ujypoczynku. Melodie tych przy-gryujek zostaiy zaznaczone uj giosie skrzypcoujym drobnym drukiem dia orientacji dziecka. Jest bo-ujiem lepiej, by dziecko áledzilo sluchem melodiç przygryujki, anizeli mialoby liczyé takty, co nie przyczynia siç do luyrobienia muzykalnoácí. Sama partía fortepianu jest nietrudna i diatego dostçpna uczniowi-pianiâcie. Stwarza to tç dogodn^ okolicznoáő, ze dziecku graj^cemu na skrzypcach moze akompanioujaé drugí uczen. Prosta faktúra giosu fortepianoujego nie poujínna zaghiszaé tonu skrzypka, dziçki czemu nie zachodzi u niego obawa forsowania diujiçku. Z tego wzglçdu „ziagodzilem" w kilku miejscach glosu skrzypcowego dynamikç //, jako nieosi^galn^ dia dziecka, a w partii fortepianu zmienilem / na mf, a mf na p, aby utrzymaé akompaniament ponizej po-ziomu dynamicznego gry ucznia-solisty. Skreélilem róujniez okreálenie espressivo, jako niewyko-nalne przez dziecko na elementarnym stopniu nauki.