Dodelijk verlof [antikvár]

In laier jaren vroeg hij zieh vaak af of alles anders zou zijn gelopen als hij zijn onschuld nog een paar zomers langer had kunnen bewaren. Als die eerste moorden nooit waren gepleegd.En als het dan niet anders had kunnen lopen, als die gruwelijke ge-beurtenis nu eenmaal onverbrekelijk met de chaos der dingen verbanden was geweest, waarom had het lot, de Voorzienigheid, God, of welke naam je er ook aan wilde geven, hem daar dan zo nodig getuige van moeten maken Om zes uur 's ochtends was het vliegveld van Rome een soort nie-mandsland. Vermoeide reizigers liepen wat heen en weer, op die lus-teloze, afwezige manier van mensen die op reis moeten en zieh daar-voor met veel moeite in het holst van de nacht uit bed hebben moeten slepen.De jongen, even alleen gelaten om op de gezinsbagage te passen, keek slaperig om zieh heen. In het naargeestige ochtendlicht begonnen zieh een eindje verderop de eerste passagiers te verzamelen bij de drie-hoek die werd gevormd door de incheckbalies van El AI. Een stem door de intercom meldde in het Itahaans dat vlucht EA152 met be-stemming Tel Aviv met enige vertraging uit Amsterdam zou arrive-ren.Langzaam maar zeker vormden zieh steeds meer groepjes joodse reizigers. In het schemerige ochtendlicht keek James Gant ongeinteres-seerd naar een paar zware, oude vrouwen in saaie overjassen en met hoofddoekjes. Er waren ook jongere vrouwen met kleine kinderen, en sommige van de mannen droegen een tallith, een joods gebeds-kleed, over hun zwarte jassen. Hun zwarte vilten hoeden en de don-kere pijpekrullen voor hun oren completeerden het beeld van orthodoxe gelovigen. Ze hielden hun bagage angstvallig bij zieh. Hier en daar gingen al wat oudere of vermoeide reizigers op hun koffers en uitpuilende reistassen zitten.Even verscheen zijn zusje aan de rand van zijn gezichtsveld. Ze liep achter hem längs, maar toen hij zieh omdraaide en zijn hand opstak, was ze alweer verdwenen, die rotmeid. Op zoek naar hun moeder,13