Het Vuur [antikvár]

Het visioen De Dent du Midi, de Aiguille Verte en de Mont Blanc zien uit op de bloedeloze gezichten die op de galerij van het Sanatorium bőven de de-kens uitsteken. Op de eerste verdieping van het vorstelijke hospitaal hangt dit over-dekte terras viet een balustrade van uitgesneden hout in de ruimte, bőven de wereld. De dekens van zuiver wol—rood, groen, havanna ofwit—waar gelouterde gezichten met stralende ogen bovenuit komén, zijn bewe-gingloos. Op de ligstoelen heerst stilte. lemand heeft gehoest. Daama is alleen nog maar van tijd tot tijd het geluid te horen van de bladzijden van een boek, die met regelmatige tussenpozen worden omgeslagen, of het fluisteren van een vraag en een bescheiden antwoord van buur tot buur, of nu en dan het waaiergeruis van een vrijpostige kraai die zieh los heeft gemaakt uit de zwerm,en die in het kristalheldere oneindige rozenkransen van zwarte parels vormen. Stilte is hier wet. Deze rijke en onafhankelijke mensen die uit alle windstreken hierheen zijn gekomen, door eenzelfde onheil getroffen, zijn trouwens toch het praten ontwend. Ze zijn in zichzelf gekeerd en denken aan hun leven en hun dood. Er verschijnt een dienstmeisje op de galerij; ze loopt zachtjes en is in het wit gekleed. Ze brengt kranten en deelt ze uit. «Het is zover,» zegt. degene die als eerste zijn krant heeft openge-