Inpakken & Wegwezen 1996 [antikvár]

EVA BENTIS hondenangst Lady Joplin deed met opgeheven staart haar intrede in ons huis en verwachtte dat ik haar regelmatig bij haar uitstapjes vergezelde. Hoewel het bos om de hoek begint en qua uitzicht mooi aansluit bij de wildgroei in mijn voortuin, wandelden we de eerste weken naar het dorp, de andere kant uit. Het bos herbergde huiveringwekkende gevaren en bovendien kon ik in het dorp nog eens vriendelijk naar een bewoner knikken, zodat er weer wat te bespreken viel wanneer ik een straatje verder was, want behalve treinverkeer passeert er niet veel in onze kleine gemeenschap. Ik waardeer het dat het dorp zich intensief in mij inleeft; zo belangrijk ben ik. Het liefst liepen Lady Joplin en ik längs de kerk. AI is ons dorp klein, het bezit een grote kerk met een imposant hoge toren, maar dan zonder de mannelijke ammoniakstank waar-aan je elke tempel blindelings kunt herkennen. De cafégan-gers draaien zich namelijk een halve slag om en pissen op de mestvaalt voor de boerderij met het verzakte rieten dak naast het godshuis. Hoewel Lady Joplin een rasser en geen strater is, kan zij behaaglijk snuiven aan de met mannenplas gepar-fumeerde varkensdrek en als ik wat gedachteloos mij mer over de dorpse cultuur ziet ze daar zelfs een aanmoediging in om eens een smakelijk hapje te nemen. Ons dorp is uniek. Nergens, ook in het buitenland niet, heb ik een kerk gezien met boerenkool, spruitjes en prei in de border, netjes aangeharkt voor de zondagse mis. Tot voor kort liep de boer een niet denkbeeidig risico als hij in het heilige moesperk werkte, want het gebouw was een ruine; loszitten-de stenen en dakpannen vlogen bij windkracht vier voorbij-gangers om de oren. 'Loop naar de kerk' wenste je uitsluitend