Kineska umetnost IV. [antikvár]

Dugo je Zapad slikarstvu iz doba dinasti-ja Ming i Cing davao sporedan znacaj u isto-riji kineske umetnosti. Pre nekoliko godina, posle proucavanja na Dalekom Istoku i na Zapadu, ovaj period se ponovo ceni, ne samo zato sto su ta dela danas bol je poznata negó i zato sto su otkriveni »prokleti« slikari. Od ogromnog broja dela sacuvanih do nasih dana, medu koj ima ima i prilican broj origi-nalnih ostvarenja, moze se izvrsiti izbor, i mogu se istaci glavne teznje, Dinastija Ming je kineska. U ime nacio-nalnog preporoda umetnici se vracaju izvo-rima, tradiciji, velikim majstorima iz proslih vremena. Stvorena su pravila i izraden je li-kovni jezik u kome simbol i erudicija zauzi-maju znacajno mesto. Vesta kicica, slikareva ili nekog njegovog ucenog prijatelja, ispisuje na slici poneki stih ili poneki stubac proze koji se uklapa u temu. Nastaje izvesna orto-doksnost koja prezire originalnost i koja o-stavlja malo mesta licnoj emociji. Jedan od prvih careva, Sjuan Te (1396— 1435), dao je za vreme svoje kratke viada-vine, od 1426. do 1435, veliki podstrek umet-