Listy Nikodema [antikvár]

LIST i ! Ta choroba, Justusie, zniszczyía mnie zupelnie! Dawniej bylem cziowiekiem pelnym sii, który otaczaj^cym ludziom umiai okazac lagodnosc i wyrozumiaíosc. Wolny bylem od wiecznego rozdraznienia, niecierpliwosci i od nieznosnej potrzeby ciqgiego skarzenia si^ drugim. Do-piero teraz odkrywam w sobie te obrzydliwe cechy zgonionej istoty, która niby dzika wino-rosl na kazdy píot gotowa si^ wspi^c i do kaz-dego píotu ma zal, ze nie dosc wysoko ku sloncu podnosi. Tylu rzeczy potrafilem sobie dawniej odmówic. Dzis ledwo dopelniam przepi-sanych postów! Przyznaj^ takze: nie mam dzis dia nikogo wyrozumialosci. Coraz bardziej s^ obcy moi chaberim z Wielkiej Rady. Nudz^ mnie smiertelnie ich nie koncz^ce si^ spory na temat oczyszczen i dyskusje nad nowymi halakkami. Te sprawy stajq mi sie kazdego dnia oboj^tniej-sze. Mozna przez caie zycie wypelniac najskru-piilatniej wszystkie przepisy, a przeciez nie miec za to nie Dlaczego ta choroba przyszla wíasnie na ni^? Caiy Zakón streszcza síq w slowach psalmu: „rób, czlowieku, co ci Najwyzszy kaze — a On cÍQ nigdy nie opusci". Nigdy Niewielu jest ludzi, którzy by równie uparcie jak ja po-sciii, dbali o czystosc, skladaíi ofiary, rozwazali