M. Tullii Ciceronis ad M. Brutum Orator [antikvár]

M. TULLI CICERONIS ORATOR. ütrum difficilius aut maius esset negare tibi ^ saepius idem roganti an efficere id quod rogares diu multumque, Brute, dubitavi. Nam et negare ei quem unice diligerem cuique me carissimum esse sentirem, praesertim et iusta petenti et praeclara cupieati, durum 5 admodum mihi videbatur, et suscipere tantam rem, quantam non modo facúltate consequi difficile esset sed etiam cogitatione complecti, vix arbitrabar esse eius qui vereretur reprehensionem doctorum atque 2 prudentium. Quid enim est maius quam, cum tanta 10 sit inter oratores bonos dissimilitudo, iudicare quae sit optima species et quasi figura dicendi? Quod quo-niam me saepius rogas, aggrediar non tam perficiundi spe quam experiundi volúntate; malo enira, cum studio tuo sim obsecutus, desiderari a te prudentiam meam 15 quam, si id non fecerim, benivolentiam. 3 Quaeris igitur idque iam saepius, quod eloquentiae genus probem maxime et quale mihi videatur illud, quo nihil addi possit, quod ego summum et perfectis-simum iudicem. In quo vereor ne, si id quod vis 20 effeeero eumque oratorem quem quaeris expressero, tardem studia multorum, qui desperatione debilitati experiri id noient quod se assequi posse diffidant. 4 Sed par est omnis omnia experiri, qui res magnas et magno opere expetendas Goncupiverunt." Qviod si quem 25 aut natura sua aut Ula praestantis ingenii vis forte ; ¦ / i f ¦