Moord op sabbat [antikvár]

Een Jaren zouden voorbijgaan, zo wist Shlomo Gold, voordat hij zijn auto weer zou kunnen parkeren bij de ingang van het Instituut zonder dat een kille band zijn hart zou om-klemmen. Soms dacht hij zelfs dat het genootschap maar beter een ander onderkomen kon zoeken, alleen opdat hij niet telkens deze angst hoefde te voelen. Hij dacht ook aan de mogelijkheid speciale toestemming te vragen om patienten op een andere locatie te behandelen, maar zijn begeleiders waren van oordeel dat hij innerlijk en niet door middel van zulke technische ingrepen de situatie moest zien te verwerken. In zijn bewustzijn echoden nog lang nadien de woor-den van de oude Hildesheimer dat het niet om het ge-bouw ging; het is niet het gebouw dat de angsten oproept, had de oude man tegen Gold gezegd, maar Golds eigen emoties met betrekking tot die bepaalde gebeurtenis. Gold hoorde die woorden, uitgesproken met het zware accent van een Jekke (een Duitse jood), elke keer weer in zijn oren klinken wanneer hij sinds die noodlottige dag het gebouw naderde. Met name hoorde hij de zin aan-gaande het verwerken, dat hij dat moest doen met zijn emoties en niet met de muren van het gebouw. Natuurlijk, had Hildesheimer toen gezegd, moest men bedenken dat het Golds eigen psychoanalytica was ge-weest, 'en misschien is het de moeite waard juist het maximum uit de moeilijkheden te halen,' zei de oude man met nadruk en keek hem met zijn verstandige ogen vragend aan. Maar Shlomo Gold, die er eertijds zo trots op was geweest dat ze hem de sleutels van het gebouw had-den gegeven, kon zijn kamer in het Instituut niet meer binnengaan zonder dat hij door angst werd overweldigd.