Serenade [antikvár]

Mijn moeder leed al jaren aan rugpijnen. We be-zochten vele specialisten, van gekwalificeerde medici tot klussende kwakzalvers, en de dia-gnoses varieerden van ouderdomsslijtage tot negatieve aardstralen onder haar woning. Toen ik hoorde dat het ziekenhuis van de Vrije Univer-siteit een nieuw scan-apparaat had verworven, liet ik haar op de wachtlijst zetten. De wondermachine constateerde ordinaire galstenen. Eindelijk beschikten we over een soli-de verklaring van de krampen die haar soms dagen achter-een kwelden. Galstenen konden we begrijpen. Kiezeltjes in haar buik. De artsen beloofden dat de verwijdering er-van niet langer dan een halfuur zou duren. Vervolgens zou haar herstel niet meer dan drie dagen 'hospitaalzorg' ver-gen. Honderd minuten na het begin van de operatie, na acht bekertjes koffie en het spellen van De Telegraaf inclusief de bordeeladvertenties, begon het tot me door te dringen dat de operatie anders verliep dan de staf had voorspeld. Manmoedig hield ik me aan de gedachte vast dat mijn moeder al vierenzeventig was en de ene operatie niet de andere; het zou wel goed komén. Het duurde nog eens twee uur voordat een verpleegster me waarschuwde dat mijn moeder naar intensive care was gereden. Ze lag in een heldere kamer, verbonden aan apparaten en slangén, en haar hoofdje, waaruit haar gebit was ver-wijderd, zag er oud en vermoeid uit. Zoals ze geregeld trots meldde werd ze door vage kennissen op ten hoogste vijfenzestig geschat, maar deze illusie was nu verbroken. Haar oogkassen waren donkerblauw, haar naar binnen vallende lippen gekloofd. Terwijl ik me naar haar toe boog en fluisterde dat ze over een paar dagen weer thuis zou zijn, lag ze bewuste-loos naar adem te happen. Ze was een schim van de vrouw die gisteravond opgewekt en vol vertrouwen naar de ver-lossing van de steentjes had uitgezien. Waarom had de operatie zo lang geduurd?