Tobie Maryjo Zawierzam [antikvár]

PRZEDMOWAKonstytucja dogmatyczna o Kosciele "Lumen gentium" Soboru Watykanskiego II poswi^ca caly rozdzial VIII i zarazem ostatni Matee Bozej. Nie jest to przypadek. Przypominam sobie, jak podczas prac soborowych zastanawiano si?, czy nie byioby wiasciwe poswigcic Maryi caly dokument, jak to czynilo wielu papiezy, lacznie z papiezem Pawlem VI, którzy napisali o Matee Bozej specjal-ne adhortacje. Przewazyta jednak opinia, zeby nie formutowac na ten temat szczególnej deklaracji. Uznano, ze iepiej ujqc temat w ramach ogólniejsze-go dokumentu, nawet w tak fundamentalnym teks-cie Vaticanum II, jak ten o Kosciele. Nie byta to decyzja spowodowana ch^ci^ pomniejszenia war-tosci, lecz uwypuklenia historycznego dynamizmu i obecnosci Matki Bozej."Kosciól kazdej epoki powiedzial Jan Pawel II w czasie audiencji generalnej na pocz^tku maja 1979 r. zaczynal od Wieczernika, zawsze otaczal Maryj? szczególn^ czciq. i zawsze zwraca} si? do Niej ze szczególnym zaufaniem. Kosciól naszych czasów, razem z Soborem Watykanskim II, doko-nal syntezy calego dorobku poprzednich pokolen". Papiez Wojtyia uwaza VIII rozdziat "Lumen gentium" za Wielk^ Kart? mariologii naszej epoki, jako ze rozdzial ten mówi o specjalnej obecnosci Maryi w misterium Chrystusa oraz w misterium KoscioJa. Maryja, Matka Koscioia to tytui, jaki Pawel VI nadal Jej w swoim "Credo Ludu Bozego". Matczyna obecnosc, zapowiedz zbawczej tajem-nicy, zródlo lepszego swiata. "Ofiaruje Ona wspólczesnemu czlowiekowi pisal Pawel VI w 1974 r. w adhortacji apostolskiej Marialis Cultus pogodn^ wizj? i pocieszaj^ce slowo: zwycigstwo nadziei nad Igkiem, jednosci nad samotnosci^, po-koju nad zamgtem, radosci i pigkna nad smutkiem i wstr?tem, zycia nad smierci^". Wszystko to jest obecnie zasadnicz^ czfsci^ nau-czania Jana Pawla II w pierwszych latach jego pontyfikatu. Papiez, który w znaku imienia Maryi umiescil swoj^ misj? Nast§pcy sw. Piotra, którypostawil duze "M" w swoim herbie i ktörego dewi-za brzmi "Totus Tuus", stale möwil o Maryi, Matce Kokiola, poprzez swoje slowa, pisma i dziela. Podczas wielu dlugich podrözy przez kontynenty zawsze przybywal do bardziej lub mniej znanych sanktuariöw maryjnych. Przemierzajqc swiat, przezyl raz jeszcze, osobiscie, podw6jn% tajemnic? maryjn^, ktöra bez przerwy odnawia si§ w dziejach Koscioia. Pierwsza to tajemnica tych ogromnych tlumöw, ktöre zbieraj^ si§ na modlitw? w najtrudniej dost§pnych miejscach woköl wize-runköw Matki Bozej. I druga tajemnica samych wizerunköw, z ktörych wiele przybylo nie wiadomo sk^d, czgsto przez morza, pozostawiaj^c za sob^ okruchy nieznanej historii, ktöre byc moze moglyby dac uwaznym badaczom interesuj^ce wskazöwki, dotyczqce przemieszczania si§ ludöw i cywilizacji w najodleglejszych ezasach. Jan Pawel II pol^czyl nicwidzialn^ nici^ poszcze-gölne etapy swoich podrözy na röznych kontynen-tach, tak jakby caly czas odczuwal u swego boku obecnosc Matki Bozej i Jej wgdröwk? do czlowieka naszych czasöw; a takze jakby chcial uwypuküc pewne zbieznosci historii, ktör^ zbyt cz§sto opisuje si? jako zbiör podstawowych faktöw, zapominajqc o wielkich duchowych ruchach przeszlosci. Ta "niewidzialna nie" Papieza polega na ponawianiu za kazdym razem oddania Matce Bozej wspölnot, ludöw i Kosciolöw, a w szczegölnosci wspölnot, ludöw i Kosciolöw, ktörych zycie jest najtrudniej-sze a cierpienia najwi?ksze. Jesli celem pierwszego wyjazdu Papieza poza Rzym kilka dni po inauguracji pontyfikatu bylo Sanktuarium w Mentorella, drogie sercu Rzymian, to takze jedno z pierwszych znacz^cych przemö-wien Ojca Swi?tego bylo poswi?cone Maryi: bylo to przemöwienie wygloszone 8 grudnia 1978 r. w Bazylice Santa Maria Maggiore. "Papiez möwil u poczqtköw swojego poslugiwania biskupiego w katedrze sw. Piotra w Rzymie, pragnie powierzyc Kosciöl w sposöb szczegölny Tej, w ktörej doko-