Toverwerelden van Fantasie [antikvár]

B, 'ijna twintig jaar lang krccg ik hct wachtwoord dat toegang gaf tot een sprookjeskastecl en fotografccrdc ik tantasic - close-up - in voortdiirende vulkanische uit-barsting. Wocst kijkcndc uilcn kwamen tot leven uit een handjevol verspreid liggende nioertjescn beuten. Denionen bielden längs de muren en in de tuinen de wacht: grimmig, met starre ogen en reusachtig, zelfs tussen dezelfde pahnbomen, waarvan de slap bangende bladeren waren afgeplukt om vervolgens samengcbundeld hun ruggegraat te vor-men voor ze in brons werden berboren. Boeketten van gekanteelde bloemen waren eens braadroosters van grootmoeders keukenfornuis. Een bavianemoeder, haar kind aan de borst gedrukt, zou haar voorouders kunnen terugvoeren tot een tenen druivenplukkers-mand (haar bolle buik) en een speelgoedautootje - compleet met koplicbten (haar vijandige ogen en dreigende kaken de oren waren gemaakt van half afgebroken band-vatten van gebarsten koffiekannen). Bengelend aan een spijker de bekendste schepping van de oude alcbimist: een stierekop, te voorscbijn getoverd uit bet stuur en het Zadel van een doorgeroeste fiets. Eromheen hingen iconen van de kasteelvrouwe, waarin het klas-sieke gezicht en de serene blik gestaag verdwenen totdat het enige dat er nog overbleef het patricische proficl was en een enkel stralend oog. Ik had vaste voet gezet in het reeds legendarische koninkrijk van Pablo Picasso, dat voigcns sommigen even ontoegankelijk was als het hemelse paleis van de Dalai Lama. In werkelijkheid ging de deur van het huis van de kunstenaar aan de Franse Riviera altijd open bij het boren van het origínele, eenvoudige wachtwoord uriendschap. Picasso was paradoxaal genoeg een gezelHgheid zockende kluizenaar, die zieh vaak over zijn vrijwil-lige isolement beklaagde, maar besefte dat iedere concessie aan de verleidelijke wereld van buiten zijn muren, onmiddellijk haar neerslag zou hebben op zijn verhouding tot de enige allesverslindende en opeisende liefde in zijn leven - werk. Maar net op het moment dat zijn leven een voorspelbare sleur van onophoudelijk werken leek, alleen onderbroken door de maaltijden in de keuken met zijn vrouw JacqueHne, liet hij de ezels en schetsboeken, pottenbakkersoven en lasbranders voor wat ze waren om heleniaal op te gaan in het nieuws 'van buiten', dat hij hoorde van stierenvechters, dichters, concertpianisten, zilver-smeden, romanschrijvers, politieke filosofen, filmhelden, diepzeeonderzoekers en gelijk-gestemde anderen die deel uitmaakten van de omgekeerde pirámide van vrienden, die hij tijdens een lang leven om zieh heen had verzameld. Tijdens deze zeldzame dagen, toen de toegangspoorten tegen verwachting in open-stonden - wanneer gitaarspelende zigeuners tijdens de lunch schouder aan schouder stünden met Presidenten van Handelsbanken, en eerstejaars kunststudenten oog in oog stonden met de grote jongens van de kunsthandel, muscumcuratoren, erfgenamen van staahiiag-naten of straatarme ex-circusartiesten die nooit door de kunstenaar waren vergcten, sinds zij de rijkdommen van de Parijse armoede hadden gedeeld - werd het duidelijk dat Picasso zijn gasten niet alleen op echt Spaanse gastvrijheid trakteerde. Zo stuurde hij de armlastige