Tweeduister [antikvár]

Een paar maanden geleden is het begonnen, op een gure, van de Vorst krakende ochtend in februari. Ik voelde de kou door de rui-ten in mijn gezicht blazen. Ik had zitten doezelen. Dat overkomt me wel vaker de laatste tijd, dat ik de hele dag moet vechten tegen de slaap. Dus pakte ik de krant op en probeerde me te concentre-ren op nog een nieuwe oorlog, een nieuwe ziekte, een nieuw schandaal, maar het lukte niet. Op een gegeven moment vliegt de herhaling van alles je naar de keel. Onlusten, epidemieen, vloed-golf in Bangladesh, hormonenzwendel. Nooit wordt het betenMijn ogen dwaalden van de zwarte letters op het papier naar de kleine bloemenstal aan de overkant van de straat. Kees had het druk. Aan het begin van de week heeft hij niets te doen, maar in het weekeinde kan hij de bossen chrysanten en fresia's niet aansle-pen. Ik begon mezelf te beklagen. Wanneer had ik voor het laatst bezoek gehad.? Lisa had het druk met haar werk. Ze was met de kerstdagen voor het laatst längs geweest. Ach, oudemensengezeur. Ik bladerde weer door. De krant knisperde tussen mijn stijve vingers.De rouwadvertenties sloeg ik over. Die lees ik al jaren niet meer. Ik ben ermee opgehouden toen de doden alsmaar jonger werden dan ikzelf. Nooit zit er meer eentje van mijn eigen leeftijd bij. Toen sloeg ik het kunstkatern open en zag de recensie van het toneelstuk op de linkerbladzijde staan: drie kolommen en een gro-te foto.Ik begon meteen te lezen. Haastig en gretig, mijn hart bonzend van de zenuwen. Niet dat ik iets las wat nieuw voor mij was. Nee, ik werd zo nerveus omdat ik juist heel goed wist waarover het ging. Ik had het allemaal van nabij meegemaakt. AI werd er met geen woord over mijn aanwezigheid gerept, toch las ik de recensie als een hoofdstuk uit mijn eigen biografié. De volgende dag haalde ik de Engelse kranten uit de bibliotheek en las de kritieken, allemaal even venijnig en verontwaardigd van toon. Stephen Spender,13