Zolnierska powinnosc [antikvár]

Siowo od wydawcy Zwyklismy nazywac amiig naszi( zbrojnym ramieniem narodu lub tarcz;} Ojczyzny. I nie sq to wylgcznie zwroty retoryczne, pochlebne metafory, lecz prawda potwierdzona tysiqcletnim istnieniem paristwa polskiego, naszego wspólnego domu. Od zarania naszej parístwowosci pierwszym zadaniem polskiego zotnierza byta obro-na granic, zapewnienie narodowi pokoju. Pokój byt i jest dobrem powszechnym, fundamentem zycia. Po-kój daje nam czas na prac?. na budowanie, na wybieganie smiatq myslq w przysztosc, pozwala rozwijac talenty, umozliwia powszed-nie korzystanie z owoców spotecznego trudu, doczekanie pory zniw i sytq radosc, gdy spichrze pelne. Pokój pozwala spozytkowac, jednako chtopu. robotnikowi, uczonemu najwi?ksze dobro - nie zauwazane cz?sto jak powietrze, którym oddychamy - wolnosc. za-równo t? cielesng, jak i wolnosc mysli, od której zalezq sita zespo-lonego narodu i wszelki post?p. Wolnosc, i tylko ona, pobudza gotowosc do ofíarnego wspótdzialania, do odnajdywania radosci w pracach wspólnie podj?tych, w dobrowolnym podporzqdkowaniu, w samodyscyplinie, a takze w owym mqdrym posluszeristwie, jakié pozwala odnalezc jednostce swobod? w spotecznosci - swobod? jakby wyzszego rz?du. Tg wolnosc obywatelsk^ chroni zotnierz. W obronie wolnosci i trwatosci granic paristwa nie mamy do odda-nia nic wi?cej prócz zycia, wartosci najwyzszej. Stqd i wielki szacunek dia zotnierza, serdeczne przywiqzanie, nawet - nie wahaj-my si? tego powiedziec - milosc jak do syna. Strazy zotnierza po-wierzamy symbole narodowe: sztandary nasze i orly. Poleglym w obronie Ojczyzny oddajemy czesc, imiona zotnierzy-bohaterów sq narodowym dziedzictwem bezcennym. Polegli, lecz ostali zywi, bo przez pokolenia swiecq ich imiona w mroku. W godzinach próby zdajq si? napominac wqtpiqcych i slabych, wzywac do czynu. U schytku lat trzydziestych nad Ojczyznq naszq i niedawno odro-dzonym paristwem polskim zawisio smiertelne niebezpieczeristwo -agresja faszystowskich Niemiec. Kiedy wybuchla wojna, zotnierz polski mgznie stangt do walki, by spetnic swq powinnosc. Dopisat do dziejów or?za polskiego pi?knq kart? walecznosci, m?stwa, bohaterstwa. W nierównym starciu z smiertelnym wrogiem musiat jednak ust^pic. Ale klgska w wojnie obronnej 1939 roku nie porazila narodu polskiego. Z gniewem i rozpaczg zacz?to szukac przyczyn naszej slabosci. Nikt nie ogarniat jeszcze przewagi militarnej wroga, win? catq gotowi bylismy przypisac wtasnej nieudolnosci. Dopiero po upadku Francji, opanowaniu przez Niemcy catej niemal Europy i napasci na Zwigzek Radziecki zdalismy sobie spraw? z ogromu pot?gi i brutalnej sprawnosci hitlerowskiej machiny wojenn.ej. Jednakze naród polski nie dal si? rzucic na kolana. Jeszcze nie prze-brzmiaty odgtosy wrzesniowych bitew, a juz zacz?to vyiqzac ogniwa podziemnych organizacji, gromadzic brori i gotowac si? do walki. Polska nie skapi'tulowala. Ostatni oddzial armii .wrzesniowej - zot-nierze majora „Hubala" bili wroga juz ja'ko j)íérwsi partyzanci. Z licznych konspiracyjnych grup i organizacji z czasem wytonilo si? kilka glównych: Zwiqzek Walki Zbrojnej - Armia Krajowa, Batalio-ny Chlopskie i inne. Rewolucyjna sita ludu pracujijcego - Polska Partia Robotnicza, której przypadla historyczna w dziejach polskiego narodu misja - powotata Gwardi? Ludowq, trzon przysztej Armii Ludowej.