Aralica [antikvár]

lakó cuven po svojoj zilavosti i vitalnosti, Stojan Araliea e cövek u odmaklim godinama i stari slikar, — slikar co!! vec vise od pet decenija barata cetkom: kao diletant, cao student, profesor, pa onda opet kao ucenik, najzad, — i to !e stvarni pocetak njegove umetnicke karijere — kao slikar koji se okanuo iiuzije da od drugih uci ili da druge uci. Karijera ispreturana, iskidana, i onim opstim cezurama naseg vremena sto spadaju manje vise u za-jednicka biografska mesta kod nasih starijih umetnika — ratnim perturbacijama, duhovnim groznicama, preorijen-tocijama, — i onim drugim, izazvanim njegovim licnim skionostima: nerr.irom cergora i strastimo lutalice komé nije bilo nikod dosta novih podneblja. Njegova sudbina selice ni!e doduse uticaia na znacaj njegove umetnosti, ali nije bila ni sasvim bez posledica za njegovu reputaciju. Daleko od oci u, on !e moze biti ostao malo dalje i od paznje, bar od onakve paznje kakvu zasluzu e. U Beo-gradu, njega su pre desetak godina smatrali kao zagre-backog slikara koji se (zar zhilja zauvek?) doselio u Srbiju; u Zagrebu, kao pariskog slikara koji je otisao u Beograd; u Parizu, nekad, kao simpaticnog gosta koji ce se vratiti u Zagreb; u Stokholmu, kao Svedanina samo po tazbini; u rodnoj Lici najzad, kao Licanina koji se, kao i svaki drugi, otisnuo u svet. Ón sam pak smatrao je svo-jim zavicajem pomalo ceo svet i osecao se kod kuce gde god bi stigao da postavi svoj stalak i da nade dva-tri prijatelja, a tih stanista i prijatelja gde sve nije bilol Nje-gov rani rad slikara samouka ne bi vredelo spominjati da taj rad nije imao karakter istinske profesije tj. zani-manja od kojeg covek zivi. Jer Araliea nije otisao na slikarske studije kao sretni stipendista u koga se polazu nade, vec kao umetnik diletant koji se na svoju ruku,