Maigret en het lijk aan de kerkdeur [antikvár]

I Waarin commissaris Maigret een moord pleegt Niemand zag wat er gebeurde. Niemand vermoedde dat het een drama was, wat zich afspeelde in de wachtkamer van het kleine station, waar slechts zes reizigers met lus-teloos gezicht in een geur van koffie, bier en limonádé za-ten te wachten. Het was vijf uur in de middag en de duisternis viel. De lampen brandden, maar door de ruiten zag je nog in het laatste grauwe daglicht de Duitse en Nederlandse beamb-ten, spoorweg- en douanebeambten, op het perron op en neer lopen. Want het station van Nieuweschans ligt in het uiterste noorden van Nederland, tegen de Duitse grens aan. Een onbelangrijk station. Nieuweschans is nauwelijks een dorp. Er loopt geen enkele grote lijn over. Er komén maar heel weinig treinen buiten de treinen, 's morgens en 's avonds, voor de Duitse arbeiders die, aangelokt door de hoge lonen, in Nederlandse fabrieken komén werken. Iedere keer zie je dan weer hetzelfde tafereel. Aan het ene eind van het perron stopt de Duitse trein. De Nederlandse trein staat aan het andere eind te wachten. De Nederlandse beambten met hun oranje petten en de Duitse in groenachtig of blauw uniform voegen zich bij elkaar en brengen samen het uur door dat uitgetrokken is voor de douaneformaliteiten. Aangezien er per keer slechts een twintigtal reizigers aan-komt of vertrekt en het iedere dag dezelfde zijn, die de